Każdy z nas, dorosłych ma ukształtowaną jakąś osobowość, tzn. mechanizmy psychologiczne, temperament, inteligencję, zdolności przystosowawcze, które pozwalają nam funkcjonować w świecie w pewien określony sposób. Niektórzy jednak doświadczają pewnych problemów z funkcjonowaniem własnego „ja” i/lub mają trudności w relacjach interpersonalnych w związku z nieprawidłowym rozwojem ich osobowości. Wówczas mogą oni doznawać cierpienia, dystresu, poczucia nieszczęścia; mogą mieć problemy w relacjach z innymi a nawet z pełnieniem określonych ról społecznych czy zawodowych. Z uwagi na stopniowy rozwój zaburzeń osobowości już od wczesnych lat młodości, pacjenci mogą nie zdawać sobie sprawy z zaburzenia ich osobowości. Zauważają je dopiero w życiu dorosłym, gdy dotykają ich różne problemy i szukają ich źródła. Pacjenci w zależności od zaburzenia mogą mieć problemy w związku z:

• z odbiorem siebie, niestabilnością;
• z doświadczaniem negatywnych emocji o intensywności nieadekwatnej do sytuacji;
• dziwacznością, ekscentrycznością, teatralnością;
• nadmiernym dystansowaniem się;
•  nadmiernym troszczeniem o własne potrzeby i lekceważeniem praw i uczuć innych;
• nadmiernym uczuciem lęku;
• nadmierną impulsywnością, chwiejnością emocjonalną, roztargnieniem, nieodpowiedzialnością, lekkomyślnością, brakiem umiejętności regulacji własnych emocji;
• odczuwaniem pustki emocjonalnej;
• z nadmiernym planowaniem, skrupulatnym zwracaniem uwagi na szczegóły, nadmierną sztywnością, systematycznością, kontrolą wszystkiego, perfekcjonizmem;
• unikaniem, poczuciem zależności od innych;
•  i wiele innych…

Jednym z rodzajów zaburzeń osobowości jest zaburzenie typu borderline.

Podstawową metodą leczenia zaburzeń osobowości jest proces psychoterapeutyczny, nierzadko wspomagany farmakoterapią, zwłaszcza w razie współwystępowania dodatkowych zaburzeń psychicznych (lękowych, depresyjnych itd.).