Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi u pacjentów dorosłych to zaburzenie neurorozwojowe, które towarzyszy pacjentowi od dzieciństwa. Często dzieci, zwłaszcza chłopcy, dotknięte tym zaburzeniem, uważane są przez dorosłych jako „niegrzeczne”. W dzieciństwie cechują się bowiem głównie nadmierną aktywnością, impulsywnością, niemożnością „usiedzenia w miejscu”.
W życiu dorosłym częściej dominują zaburzenia koncentracji uwagi, problem z organizacją i wykonywaniem codziennych obowiązków. Niekiedy, nieleczone ADHD wiąże się z powikłaniami pod postacią towarzyszących zaburzeń osobowości, zaburzeń lękowych czy depresyjnych. Ważna jest więc odpowiednia diagnostyka i leczenie.
Diagnostyka ADHD polega na:
- pełnym badaniu psychiatrycznym,
- szczegółowym badaniu diagnostycznym pod kątem ADHD, w oparciu o kwestionariusze takie jak np. DIVA-5.
Bezcenne są:
- perspektywa od osób znających pacjenta w dzieciństwie (rodzic, opiekun, rodzeństwo, przyjaciel),
- a także - jeśli istnieją – opinie psychologiczne czy świadectwa szkolne opisujące funkcjonowanie w dzieciństwie.
Niekiedy istnieje potrzeba diagnostyki różnicowej i przeprowadzenie testów przez psychologa klinicznego.
Po postawieniu diagnozy, należy ustalić postępowanie terapeutyczne, wykluczyć przeciwwskazania somatyczne i psychiczne do ewentualnej farmakoterapii.
Całość diagnostyki odbywa się najczęściej w przeciągu trzech wizyt diagnostycznych